မသီတာ ဟာ အသင်းတော်ကို လာခါစ ယုံကြည်သူအသစ်တစ်ယောက်ပါ။ စိတ်အားထက်သန်ပေမဲ့ စိတ်ကတော့ နုနယ်ဆဲပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ပတ်မှာတော့ အသင်းတော်က ဝတ်ပြုအစည်းအဝေးပြီးလို့ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားပြောကြတဲ့အခါ အသင်းတော်က လူကြီးတစ်ယောက်က မသီတာရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ပြီး စေတနာနဲ့ အကြံပေးလိုက်ပါတယ်။
“သမီး… နောက်အပတ်ကျရင် ဒီထက်နည်းနည်း ပိုလုံလုံခြုံခြုံ ဝတ်လာရင် ပိုကောင်းမယ်နော်”
အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက မသီတာရဲ့ စိတ်ကို ဒဏ်ရာရသွားစေပါတယ်။ “ငါ့ကို လူတွေက အကဲခတ်နေကြတာလား”၊ “ငါက သူတို့နဲ့ မတန်ဘူးလား” ဆိုတဲ့ အတွေးတွေနဲ့အတူ နောက်အပတ်တွေမှာ မသီတာ အသင်းတော်ကို မလာတော့ဘဲ ဆင်ခြေတွေပေးပြီး ရှောင်နေပါတော့တယ်။
အသင်းတော်က ဒေါ်မြ ဆိုတဲ့ အသက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးက မသီတာ မလာတာကို သတိထားမိပါတယ်။ ဒေါ်မြက မသီတာကို ဖုန်းဆက်ပြီး “ဘာလို့မလာတာလဲ” လို့ စစ်ဆေးမေးမြန်းတာမျိုး မလုပ်ပါဘူး။ အဲဒီအစား မသီတာ ကြိုက်တတ်တဲ့ “အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲ” ကို ချက်ပြီး မသီတာအိမ်ကို ကိုယ်တိုင် သွားပို့ပါတယ်။
“သမီး… အဒေါ် ဒီနေ့ အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲ ချက်တာ သမီးကို သတိရလို့ လာပေးတာ။ နေကောင်းတယ်မလား”
ဒေါ်မြက ဘာသာရေးအကြောင်းတွေ၊ အသင်းတော်အကြောင်းတွေ ချက်ချင်း မပြောပါဘူး။ မသီတာရဲ့ အလုပ်အကြောင်း၊ ကျန်းမာရေးအကြောင်းတွေကိုပဲ အေးအေးဆေးဆေး မေးမြန်းပါတယ်။ နောက်ဆုံး မသီတာကပဲ သူ့ရဲ့ စိတ်ခုနေတဲ့အကြောင်းကို ရင်ဖွင့်လာပါတယ်။
ဒေါ်မြက ပြုံးပြီး မသီတာရဲ့ လက်ကို ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“သမီးရယ်… အသင်းတော်ဆိုတာ ‘သူတော်စင်တွေ စုဝေးရာနေရာ’ မဟုတ်ဘူး၊ ‘ဝိညာဉ်ရေးရာ ဖျားနာနေသူတွေ ကုသမှုခံယူတဲ့ ဆေးရုံ’ လိုမျိုးပဲ။ အဒေါ်တို့အားလုံးမှာ အားနည်းချက်တွေ ကိုယ်စီရှိကြတယ်။ သမီးကို ပြောလိုက်တဲ့သူကလည်း စေတနာလွန်သွားတာ ဖြစ်မှာပါ။ သူ့ရဲ့ စေတနာကိုပဲ ကြည့်ပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါလား။ သမီးကို အဒေါ်တို့အားလုံးက တကယ်ချစ်ကြတာပါ”
ဒေါ်မြရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ လက်တွေ့ကျတဲ့ ဂရုစိုက်မှု (အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲ) က မသီတာရဲ့ စိတ်ထဲက အဖုအထစ်တွေကို အရည်ပျော်သွားစေပါတယ်။
နောက်တစ်ပတ်မှာတော့ မသီတာဟာ အသင်းတော်ကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြန်ရောက်လာပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူဟာ ဝေဖန်မှုတွေကို ကြောက်နေတဲ့သူ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ “ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို နားလည်သွားတဲ့သူ” အဖြစ် ရင့်ကျက်လာခဲ့ပါပြီ။
“စည်းကမ်းက မှားတာကို ထောက်ပြတတ်ပေမဲ့၊ မေတ္တာကတော့ အမှားကို ဖုံးအုပ်ပြီး အသစ်တဖန် ပြုပြင်ပေးတတ်ပါတယ်”