Articles

ကိုမင်း ဟာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးဌာန (Purchasing) ရဲ့ တာဝန်ခံတစ်ယောက်ပါ။ သူလုပ်ကိုင်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ “Commission” လို့ ခေါ်တဲ့ လာဘ်ငွေယူတာဟာ ထုံးစံလို ဖြစ်နေပါတယ်။ သူ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက “ဒါဟာ ခိုးတာမဟုတ်ဘူး၊ လောကထုံးစံအတိုင်း ပေးတာကို ယူတာပဲ၊ လူတိုင်းလုပ်နေကြတာပဲ” လို့ ပြောလေ့ရှိကြပါတယ်။ တစ်နေ့မှာ ကုမ္ပဏီအတွက် အင်မတန်ကြီးမားတဲ့ ပစ္စည်းတင်ဒါတစ်ခု ခေါ်ယူဖို့ ဖြစ်လာပါတယ်။ ပစ္စည်းသွင်းမယ့် ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် တစ်ယောက်က ကိုမင်းဆီကို သီးသန့်လာတွေ့ပြီး စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးပါတယ်။ “ကိုမင်း… ဒီပစ္စည်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ဆီက ဝယ်ဖို့ လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်ရင် ဒီစာအိတ်က ကိုမင်းအတွက်ပါ။ နောက်ပြီး ပစ္စည်းတန်ဖိုးကိုလည်း ၅ ရာခိုင်နှုန်း တိုးတင်ပေးထားပါတယ်။ ဒါက ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ပါဘူး။ လူတိုင်းလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်နေကြတာပဲ မဟုတ်လား” လို့ သူက ဖျားယောင်းပါတယ်။ ကိုမင်း စဉ်းစားသွားပါတယ်။ အဲဒီငွေပမာဏဟာ သူ့ရဲ့ လစာ ၆ လစာထက်တောင် များနေပါတယ်။ သူ့အိမ်မှာလည်း မိသားစုအသုံးစရိတ်တွေ လိုအပ်နေတဲ့အချိန်ပါ။ လောကီပုံစံအတိုင်းဆိုရင် “အခွင့်အရေးရတုန်း ယူထားလိုက်၊ ဘယ်သူမှလည်း Read more…

မေသျှံ ဟာ ရုံးခန်းတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ရိုးသားတဲ့ အမျိုးသမီးလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူမရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် မနု ကတော့ အမြဲတမ်း တစ်ပါးသူကို အတင်းပြောတတ်ပြီး မေသျှံရဲ့ အလုပ်တွေကိုလည်း “ဒါ ငါလုပ်တာ” ဆိုပြီး အထက်လူကြီးဆီမှာ နာမည်ကောင်းယူလေ့ ရှိပါတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ မနုက မေသျှံ မသိအောင် သူမရဲ့ ကွန်ပျူတာထဲက အရေးကြီးတဲ့ ဖိုင်တစ်ခုကို ဖျက်ပစ်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီဖိုင်ဟာ နောက်နေ့ အစည်းအဝေးအတွက် အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။ အစည်းအဝေးမှာ မေသျှံ အရှက်ကွဲပြီး ရာထူးက ပြုတ်သွားစေချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပါ။ မေသျှံဟာ ဖိုင်ပျောက်သွားတာကို သိလိုက်တဲ့အခါ အရမ်းဝမ်းနည်းပြီး ဒေါသထွက်မိပါတယ်။ လောကီပုံစံအတိုင်းဆိုရင် “သူ့ကိုလည်း ငါပြန်ဒုက္ခပေးမယ်၊ အထက်လူကြီးကို အကုန်တိုင်ပြောမယ်” ဆိုတဲ့ လက်စားချေလိုတဲ့ စိတ်က တဖွားဖွား ပေါ်လာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေသျှံဟာ ခဏလောက် ငြိမ်သက်ပြီး ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ်။ “လောကီပုံသဏ္ဌာန်ကို မဆောင်နဲ့” ဆိုတဲ့ စကားကို သတိရပြီး သူမဟာ လက်စားချေမယ့်အစား အလုပ်ကို ညလုံးပေါက် ပြန်လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ ထူးဆန်းတာက အဲဒီညမှာပဲ မနုဟာ ရုံးကအပြန် Read more…

ကိုစိုး ဟာ အသင်းတော်ရဲ့ လူငယ်လူမှုရေးကော်မတီမှာ တက်ကြွတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ နာမည်က ကျော်ကျော်။ ကျော်ကျော်ကတော့ အသင်းတော်ဝတ်ပြုအစည်းအဝေးတွေကို လာခဲပါတယ်။ လာရင်လည်း ခဏနေရင် ပြန်ချင်တဲ့သူ၊ “အလုပ်များလို့” “ပင်ပန်းလို့” “ဧည့်သည်လာလို့” ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေပေါင်းစုံနဲ့ ဝေးနေတတ်သူပေါ့။ တစ်နေ့မှာတော့ အသင်းတော်လူငယ်ခေါင်းဆောင်က ကိုစိုးကို ပြောပါတယ်။ “ကိုစိုး… ကျော်ကျော်ကို သတိပေးလိုက်ပါဦး။ အစည်းအဝေးတွေ အရမ်းပျက်နေပြီ။ စည်းကမ်းအရဆိုရင်တော့ သူ့ကို အသင်းတော်တာဝန်တွေကနေ ခေတ္တရပ်နားရတော့မယ်” ကိုစိုးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျော်ကျော်ဆီကို သွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူသွားတဲ့အခါ “မင်းဘာလို့ အစည်းအဝေးမလာတာလဲ၊ စည်းကမ်းရှိစမ်းပါ” လို့ အပြစ်တင်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ လက်ဖက်ရည်ထုပ်နဲ့ မုန့်အချို့ ဝယ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျော်ကျော်အိမ်ရောက်တော့ ကျော်ကျော်က အံ့ဩသွားပါတယ်။ “ဟေ့လူ… ငါ့ကို လာဆူတာလား၊ ငါသိတယ်… အစည်းအဝေးမလာလို့ မဟုတ်လား” လို့ ကျော်ကျော်က ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ အရင်ဦးအောင်ပြောပါတယ်။ ကိုစိုးက ပြုံးပြီး… “မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ မင်းကို သတိရလို့ လာလည်တာ။ အလုပ်တွေ အရမ်းပင်ပန်းနေလားလို့” ကိုစိုးက ကျော်ကျော်ရဲ့ အခက်အခဲတွေကို နားထောင်ပေးပါတယ်။ Read more…

မသီတာ ဟာ အသင်းတော်ကို လာခါစ ယုံကြည်သူအသစ်တစ်ယောက်ပါ။ စိတ်အားထက်သန်ပေမဲ့ စိတ်ကတော့ နုနယ်ဆဲပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ပတ်မှာတော့ အသင်းတော်က ဝတ်ပြုအစည်းအဝေးပြီးလို့ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားပြောကြတဲ့အခါ အသင်းတော်က လူကြီးတစ်ယောက်က မသီတာရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ပြီး စေတနာနဲ့ အကြံပေးလိုက်ပါတယ်။ “သမီး… နောက်အပတ်ကျရင် ဒီထက်နည်းနည်း ပိုလုံလုံခြုံခြုံ ဝတ်လာရင် ပိုကောင်းမယ်နော်” အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက မသီတာရဲ့ စိတ်ကို ဒဏ်ရာရသွားစေပါတယ်။ “ငါ့ကို လူတွေက အကဲခတ်နေကြတာလား”၊ “ငါက သူတို့နဲ့ မတန်ဘူးလား” ဆိုတဲ့ အတွေးတွေနဲ့အတူ နောက်အပတ်တွေမှာ မသီတာ အသင်းတော်ကို မလာတော့ဘဲ ဆင်ခြေတွေပေးပြီး ရှောင်နေပါတော့တယ်။ အသင်းတော်က ဒေါ်မြ ဆိုတဲ့ အသက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးက မသီတာ မလာတာကို သတိထားမိပါတယ်။ ဒေါ်မြက မသီတာကို ဖုန်းဆက်ပြီး “ဘာလို့မလာတာလဲ” လို့ စစ်ဆေးမေးမြန်းတာမျိုး မလုပ်ပါဘူး။ အဲဒီအစား မသီတာ ကြိုက်တတ်တဲ့ “အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲ” ကို ချက်ပြီး မသီတာအိမ်ကို ကိုယ်တိုင် သွားပို့ပါတယ်။ “သမီး… အဒေါ် ဒီနေ့ အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲ ချက်တာ သမီးကို Read more…

ဆရာစောကပွဲသည် အထုပ်အပိုးများကို ပြင်ဆင်ရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က သည်းထန်စွာရွာနေသော မိုးကို ကြည့်နေမိသည်။ ယနေ့ည သူသည် တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ရွာသို့ သွားရောက်ကာ သတင်းကောင်းဝေငှရန် ချိန်းဆိုထားသည်။ “ဆရာ… မိုးကအရမ်းသည်းနေတာ၊ ဒီညတော့ မသွားပါနဲ့လား” ဟု ဇနီးဖြစ်သူက စိုးရိမ်တကြီး တားရှာသည်။ ဆရာစောကပွဲက ပြုံးကာ “ဒါက ငါ့စိတ်ကူးနဲ့ ငါသွားတာမဟုတ်ဘူးကွ၊ ငါ့အရှင်သခင်က သွားဖို့အမိန့်ပေးထားတာ။ ‘သွားလော့’ ဆိုတဲ့ စကားနောက်မှာ ‘ငါသည် အစဉ်မပြတ်အတူရှိတယ်’ ဆိုတဲ့ ကတိလည်း ပါပြီးသားပဲ” ဟု ပြန်ပြောကာ မိုးကာအကျီကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ “မဟာစေခိုင်ချက်” အပေါ် ထားရှိသော သစ္စာတရားပင်။ လမ်းခရီးသည် ကြမ်းတမ်းလှသည်။ ရွှံ့ဗွက်များ၊ ချောက်ကမ်းပါးများကြားတွင် ဆရာစောကပွဲသည် အခက်အခဲပေါင်းစုံကို ကျော်ဖြတ်ရသည်။ ထိုစဉ် လမ်းဘေးဇရပ်တစ်ခုတွင် ခိုလှုံနေသော ခရီးသည်တစ်စုကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် အေးစက်တုန်ယင်နေကြသည်။ ဆရာစောကပွဲသည် သူပါလာသော ရိက္ခာကို ဝေမျှပေးပြီးနောက်၊ ထိုသူတို့၏ ဝိညာဉ်ငတ်မွတ်မှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန်အတွက် ခရစ်တော်၏ မေတ္တာတရားကို စတင်ဟောပြောသည်။ “ဆရာက ဘာလို့ ဒီလောက်ပင်ပန်းခံနေရတာလဲ” ဟု ခရီးသည်တစ်ဦးက Read more…

ဆရာနေလင်းသည် မြို့ပြနှင့် ဝေးလံလှသော နယ်စပ်ဒေသတစ်ခုတွင် အမှုတော်ဆောင်နေသူဖြစ်သည်။ ထိုဒေသသည် ဆင်းရဲသော်လည်း သဘာဝသယံဇာတ ပေါများလှသည်။ တစ်နေ့တွင် နယ်ခံသြဇာရှိသူ တစ်ဦးက ဆရာနေလင်းထံသို့ ရောက်လာပြီး မက်မောစရာ ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ “ဆရာ… ဆရာ့ရဲ့ ဟောပြောပို့ချတဲ့ အရည်အချင်းကို ကျွန်တော်တို့ သဘောကျတယ်။ အသင်းတော်က ထွက်ပြီး ကျွန်တော့်ကုမ္ပဏီမှာ အရောင်းမန်နေဂျာ လုပ်ပေးပါ။ အခုရနေတဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးထက် ဆယ်ဆပေးမယ်။ ဆရာ့မိသားစုလည်း ချမ်းချမ်းသာသာ နေရတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။ ဆရာနေလင်း ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူ၏ သားသမီးများ ကျောင်းလခအတွက် အခက်တွေ့နေရချိန်ဖြစ်၍ ထိုငွေပမာဏမှာ အလွန်ပင် စွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ သို့သော် သူ၏ရင်ထဲတွင် သခင်ယေရှု၏ “မဟာစေခိုင်ချက်” သံယောင်ဟိန်းသွားသည်။ “သင်တို့သွား၍ လူမျိုးတကာတို့ကို ငါ့တပည့်ဖြစ်စေလော့” ဟူသော အမိန့်တော်သည် သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းထက် ပို၍ အရေးကြီးကြောင်း သူသိသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို စေခိုင်းထားတဲ့ အရှင်သခင်က ခရစ်တော်ဘုရားပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်က ဝိညာဉ်တွေကို ရှာဖွေဖို့ဖြစ်ပြီး အကျိုးအမြတ်ရှာဖို့ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆရာနေလင်းက Read more…

လူငယ်လေး မောင်ခန့် သည် တစ်ညတွင် အိပ်မက်တစ်ခု မက်လေသည်။ ထိုအိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲ၌ လှေငယ်လေးတစ်စင်းဖြင့် ခရီးနှင်နေသည်။ ဘေးနားတွင် ခရစ်တော်သည် အတူရှိနေပြီး သူ၏လှေကို လမ်းပြပေးနေသည်။ လှိုင်းလေငြိမ်သက်နေချိန်တွင် မောင်ခန့်သည် ခရစ်တော်၏လက်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး “ကိုယ်တော်… အကျွန်ုပ် ကိုယ်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ လက်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး” ဟု ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကတိပေးခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ကောင်းကင်ကြီး မှောင်မိုက်လာပြီး ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်လာတော့သည်။ လှိုင်းလုံးကြီးများက လှေငယ်ကို ရိုက်ခတ်ပြီး ရေများ ဝင်လာသည်။ မောင်ခန့်သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ခရစ်တော်၏လက်ကို အတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သို့သော် လှိုင်းက ပို၍ပြင်းထန်လာပြီး မောင်ခန့်၏ အားအင်များ ဆုတ်ယုတ်လာသည်။ “ကျွန်တော် ဆက်ပြီး မကိုင်ထားနိုင်တော့ဘူး…” ဟု သူ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ညည်းတွားမိသည်။ အအေးဒဏ်နှင့် ပင်ပန်းမှုကြောင့် မောင်ခန့်၏ လက်ချောင်းများ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားပြီး ခရစ်တော်၏လက်ကို လွှတ်လိုက်ရပါတော့သည်။ သူသည် ပင်လယ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မျက်စိမှိတ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ရေထဲသို့ Read more…

ဘဝ၏ခရီးလမ်းမှာ အားငယ်ရတဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ရဲ့ယုံကြည်ခြင်း အားနည်းနေပြီလို့ ခံစားရတဲ့အခါ ဆင်ခြင်တွေးတောဖို့ ခွန်အားဖြစ်စေမည့် အချက်တိုလေးများ ကို စုစည်းပေးလိုက်ပါတယ်။ ၁။ ကျောက်ဆောင်ကို ဖက်တွယ်ခြင်း ကျွန်ုပ်တို့သည် ပင်လယ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်လုနီးပါးဖြစ်နေသော သူတစ်ယောက်နှင့် တူပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းသည် “ကျောက်ဆောင်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မည်မျှအားဖြင့် ဖက်တွယ်ထားနိုင်သလဲ” ဆိုသည့်အပေါ်တွင် မတည်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ ဖက်တွယ်ထားသည့် “ကျောက်ဆောင်ကြီးက မည်မျှခိုင်မာသလဲ” ဆိုသည့်အပေါ်တွင်သာ မူတည်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏လက်များ ပြေလျော့သွားသည့်တိုင် ခရစ်တော်တည်းဟူသော ကျောက်ဆောင်သည် ရွေ့လျားခြင်းမရှိပါ။ ၂။ ကလေးငယ်နှင့် ဖခင် ကလေးငယ်တစ်ယောက်သည် လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ဖခင်၏လက်ကို အားကိုးတကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားတတ်သည်။ ကလေး၏ လက်သေးသေးလေးမှာ အားမရှိသဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် လက်လွတ်သွားနိုင်သော်လည်း၊ ဖခင်၏ လက်ကြီးက ကလေး၏လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ထားသရွေ့ ထိုကလေးသည် ဘယ်တော့မှ ပျောက်ဆုံးသွားမည်မဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းသည်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ၃။ ကိုယ့်အစွမ်းမဟုတ်၊ ကိုယ်တော့်ဂရုဏာ “ကျွန်ုပ်သည် ခရစ်တော်ကို လက်ခံသောကြောင့် ကယ်တင်ခြင်းရသည်” ဟု ပြောမည့်အစား “ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်ကို လက်ခံသောကြောင့် ကျွန်ုပ် Read more…