ကိုမင်း ဟာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးဌာန (Purchasing) ရဲ့ တာဝန်ခံတစ်ယောက်ပါ။ သူလုပ်ကိုင်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ “Commission” လို့ ခေါ်တဲ့ လာဘ်ငွေယူတာဟာ ထုံးစံလို ဖြစ်နေပါတယ်။ သူ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက “ဒါဟာ ခိုးတာမဟုတ်ဘူး၊ လောကထုံးစံအတိုင်း ပေးတာကို ယူတာပဲ၊ လူတိုင်းလုပ်နေကြတာပဲ” လို့ ပြောလေ့ရှိကြပါတယ်။
တစ်နေ့မှာ ကုမ္ပဏီအတွက် အင်မတန်ကြီးမားတဲ့ ပစ္စည်းတင်ဒါတစ်ခု ခေါ်ယူဖို့ ဖြစ်လာပါတယ်။ ပစ္စည်းသွင်းမယ့် ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် တစ်ယောက်က ကိုမင်းဆီကို သီးသန့်လာတွေ့ပြီး စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးပါတယ်။
“ကိုမင်း… ဒီပစ္စည်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ဆီက ဝယ်ဖို့ လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်ရင် ဒီစာအိတ်က ကိုမင်းအတွက်ပါ။ နောက်ပြီး ပစ္စည်းတန်ဖိုးကိုလည်း ၅ ရာခိုင်နှုန်း တိုးတင်ပေးထားပါတယ်။ ဒါက ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ပါဘူး။ လူတိုင်းလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်နေကြတာပဲ မဟုတ်လား” လို့ သူက ဖျားယောင်းပါတယ်။
ကိုမင်း စဉ်းစားသွားပါတယ်။ အဲဒီငွေပမာဏဟာ သူ့ရဲ့ လစာ ၆ လစာထက်တောင် များနေပါတယ်။ သူ့အိမ်မှာလည်း မိသားစုအသုံးစရိတ်တွေ လိုအပ်နေတဲ့အချိန်ပါ။ လောကီပုံစံအတိုင်းဆိုရင် “အခွင့်အရေးရတုန်း ယူထားလိုက်၊ ဘယ်သူမှလည်း မသိနိုင်ဘူး” ဆိုတဲ့ အတွေးက ဝင်လာပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရောမ ၁၂:၂ ထဲက “လောကီပုံသဏ္ဌာန်ကို မဆောင်ကြနှင့်” ဆိုတဲ့ ကျမ်းစကားက သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပါတယ်။ “လူတိုင်းလုပ်နေလို့ ငါလည်း လိုက်လုပ်ရမယ်ဆိုရင် ငါဟာ ခရစ်တော်ရဲ့ အလင်း ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်တော့မလဲ” လို့ သူကိုယ်သူ မေးခွန်းထုတ်လိုက်ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာ ကိုမင်းက အဲဒီငွေကို ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး ပစ္စည်းအရည်အသွေး အမှန်ကန်ဆုံးနဲ့ ဈေးနှုန်းအသင့်တော်ဆုံး ကုမ္ပဏီကိုပဲ တင်ဒါပေးလိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက သူ့ကို “နုံအလိုက်တာ၊ ရတဲ့အခွင့်အရေးကို ဖြုန်းတီးပစ်တယ်” လို့ လှောင်ပြောင်ကြပါတယ်။
ရလဒ်က ဘာဖြစ်လာသလဲ?
သုံးလအကြာမှာ ကုမ္ပဏီက လုပ်ငန်းစစ်ဆေးရေး (Audit) ဆင်းတဲ့အခါ တခြားဌာနတွေက လာဘ်ပေးလာဘ်ယူမှုတွေ အကုန်ပေါ်ကုန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုမင်းရဲ့ ဌာနကတော့ အစစ်ဆေးခံနိုင်ပြီး အလွန်ဖြောင့်မတ်ကြောင်း သက်သေထူနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်က ကိုမင်းရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို အသိအမှတ်ပြုပြီး သူ့ကို ဌာနမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးလိုက်ပါတယ်။