ဆရာနေလင်းသည် မြို့ပြနှင့် ဝေးလံလှသော နယ်စပ်ဒေသတစ်ခုတွင် အမှုတော်ဆောင်နေသူဖြစ်သည်။ ထိုဒေသသည် ဆင်းရဲသော်လည်း သဘာဝသယံဇာတ ပေါများလှသည်။ တစ်နေ့တွင် နယ်ခံသြဇာရှိသူ တစ်ဦးက ဆရာနေလင်းထံသို့ ရောက်လာပြီး မက်မောစရာ ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခု ပေးခဲ့သည်။
“ဆရာ… ဆရာ့ရဲ့ ဟောပြောပို့ချတဲ့ အရည်အချင်းကို ကျွန်တော်တို့ သဘောကျတယ်။ အသင်းတော်က ထွက်ပြီး ကျွန်တော့်ကုမ္ပဏီမှာ အရောင်းမန်နေဂျာ လုပ်ပေးပါ။ အခုရနေတဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးထက် ဆယ်ဆပေးမယ်။ ဆရာ့မိသားစုလည်း ချမ်းချမ်းသာသာ နေရတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။
ဆရာနေလင်း ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူ၏ သားသမီးများ ကျောင်းလခအတွက် အခက်တွေ့နေရချိန်ဖြစ်၍ ထိုငွေပမာဏမှာ အလွန်ပင် စွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ သို့သော် သူ၏ရင်ထဲတွင် သခင်ယေရှု၏ “မဟာစေခိုင်ချက်” သံယောင်ဟိန်းသွားသည်။ “သင်တို့သွား၍ လူမျိုးတကာတို့ကို ငါ့တပည့်ဖြစ်စေလော့” ဟူသော အမိန့်တော်သည် သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းထက် ပို၍ အရေးကြီးကြောင်း သူသိသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို စေခိုင်းထားတဲ့ အရှင်သခင်က ခရစ်တော်ဘုရားပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်က ဝိညာဉ်တွေကို ရှာဖွေဖို့ဖြစ်ပြီး အကျိုးအမြတ်ရှာဖို့ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆရာနေလင်းက ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ “ကျင့်ဝတ်နှင့် သိက္ခာ” ကို လောကီစည်းစိမ်နှင့် လဲ၍ မဖျက်ဆီးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုညတွင် ဆရာနေလင်းသည် မိသားစုနှင့်အတူ ဆုတောင်းခြင်း အမှု၌ မွေ့လျော်နေစဉ် အဝေးက အသင်းတော်သားတစ်ဦး ရောက်လာသည်။ “ဆရာ… ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာ ဆရာ့အတွက် ဆုတောင်းပေးဖို့ ဘုရားသခင်က စကားပြောလို့ လာခဲ့တာပါ။ ဒါက ကျွန်တော့်လယ်ကထွက်တဲ့ ဦးဦးဖျားဖျား အလှူပါ” ဟုဆိုကာ ဆန်နှင့် ငွေအချို့ကို လာရောက်ပေးအပ်သည်။
ဆရာနေလင်း မျက်ရည်ဝဲသွားသည်။ သူသည် လောကီစီးပွားကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်က သူ၏ “အခွင့်အရေးနှင့် လိုအပ်ချက်” ကို အခြားနည်းလမ်းဖြင့် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ အမှုတော်ဆောင်တစ်ဦးသည် မိမိ၏ “တာဝန်” ကို သစ္စာရှိရှိ ထမ်းဆောင်လျှင် စေလွှတ်သော အရှင်က ဘယ်သောအခါမှ ပစ်ပယ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူထပ်မံ သက်သေခံနိုင်ခဲ့သည်။
ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဆရာနေလင်းအား အလုပ်ကမ်းလှမ်းခဲ့သူသည် ဆရာ့၏ သစ္စာရှိမှုကို ကြားသိသွားပြီး အံ့သြသွားသည်။ “ဒီဆရာက ငွေနောက်မလိုက်ဘဲ သူယုံကြည်တာကိုပဲ သစ္စာရှိတာပဲ” ဟုဆိုကာ နောက်ဆုံးတွင် ထိုသူကိုယ်တိုင် ဆရာနေလင်းထံသို့ လာရောက်၍ တရားနာယူကာ ခရစ်တော်ကို လက်ခံခဲ့လေသည်။
သစ္စာရှိသောအသက်တာသည် အထိရောက်ဆုံးသော ဧဝံဂေလိတရား ဖြစ်သွားခဲ့ပါတော့သည်။